தூக்கத்தில் ஏற்படும் ஒரு தீவிர சுகாதாரப் பிரச்சினையாக அடையாளம் காணக்கூடிய ‘ஸ்லீப் அப்னியா’ (Sleep Apnea) அல்லது தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறல் என்பது, ஒரு நபர் தூங்கும்போது அவ்வப்போது சுவாசம் நின்று மீண்டும் தொடங்கும் ஒரு நோய்த்தன்மையாகும். இதன் காரணமாக உடலுக்குக் கிடைக்கும் ஆக்ஸிஜன் அளவு குறைந்து, நிம்மதியான மற்றும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு முழுமையாக இழக்கப்படுகிறது.
இங்கு, 10 விநாடிகள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலத்திற்கு நீடிக்கும் சுவாச நிறுத்தங்கள் (Apneas) அல்லது ஆழமற்ற சுவாச நிகழ்வுகள் (Hypopneas) ஒரு இரவில் டஜன் கணக்கிலோ அல்லது நூற்றுக்கணக்கான முறையோ கூட ஏற்படலாம்.இந்த நோய்த்தன்மை மூன்று முக்கிய வகைகளில் காணப்படுகிறது, அவற்றில் மிகவும் பொதுவாகப் பதிவாகி வருவது தடைபட்ட தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறல் (Obstructive Sleep Apnea - OSA) ஆகும். இதில் தொண்டையின் தசைகள் அதிகமாகத் தளர்ந்து, நாக்கு மற்றும் மென்மையான அண்ணம் போன்ற திசுக்கள் சரிந்து சுவாசப் பாதையை அடைப்பதால், சுவாசிக்க முயற்சி செய்தாலும் காற்றுப் போக்குவரத்து தடைபடுகிறது. மேலும், மூளையால் சுவாசத் தசைகளுக்கு சரியான சிக்னல்கள் அனுப்பப்படாததால் ஏற்படும் மத்திய தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறல் (Central Sleep Apnea - CSA) மாரடைப்பு, பக்கவாதம் அல்லது ஓபியாய்டு மருந்துகள் பயன்படுத்துதல் போன்ற நிலைமைகளுடன் தொடர்புடையது. மூன்றாவது வகை இந்த இரண்டு நிலைமைகளின் கலவையாக அடையாளம் காணக்கூடிய சிக்கலான அல்லது கலப்பு தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறல் ஆகும்.
ஸ்லீப் அப்னியா நோயின் அறிகுறிகள் பெரும்பாலும் நோயாளியை விட அவருடன் தூங்கும் துணைக்குத்தான் அதிகம் புரியும். அதிகப்படியாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் குறட்டை விடுதல், தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறி அல்லது திடுக்கிட்டு விழிப்பது, பகல் நேரத்தில் அதிக தூக்கம் மற்றும் சோர்வு உணர்வு ஆகியவை இதன் முக்கிய அறிகுறிகளாகும். மேலும், காலை நேரத்தில் ஏற்படும் தலைவலி, வாய் மற்றும் தொண்டை வறட்சி, கவனம் செலுத்துவதில் சிரமம், எரிச்சல், மனநிலை மாற்றங்கள் மற்றும் இரத்த அழுத்தம் அதிகரித்தல் ஆகியவை இதன் மற்ற அறிகுறிகளாகும். இது குறித்த விழிப்புணர்வு இல்லாததால், 80 முதல் 90 சதவீதம் வரையிலான நோயாளிகள் சரியான நோயறிதல் இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
உலகம் முழுவதும் மில்லியன் கணக்கான மக்களைப் பாதிக்கும் இந்த நோய், வயது மற்றும் உடல் பருமனுடன் அதிகரிக்கிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் தரவுகளின்படி, நடுத்தர வயது ஆண்களில் 25 முதல் 30 சதவீதம் பேரும், பெண்களில் 9 முதல் 17 சதவீதம் பேரும் இதனால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். குறிப்பாக ஹிஸ்பானிக், கறுப்பின மற்றும் ஆசிய மக்களிடையே இதன் போக்கு அதிகமாக உள்ளது. இந்த நோய் சரியாகக் கட்டுப்படுத்தப்படாவிட்டால், உயர் இரத்த அழுத்தம், இதய நோய்கள், பக்கவாதம், இரண்டாம் வகை நீரிழிவு, வளர்சிதை மாற்ற நோய்க்குறி (Metabolic Syndrome), மனச்சோர்வு மற்றும் நினைவாற்றல் குறைபாடு போன்ற கடுமையான சிக்கல்கள் ஏற்படலாம். மேலும், தூக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஏற்படும் சாலை விபத்துகளால் மரண ஆபத்தும் அதிகரிக்கிறது. பெரியவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், பெரிய டான்சில் சுரப்பிகள் காரணமாக குழந்தைகளுக்கும் இந்த நிலை ஏற்படலாம். இதன் விளைவாக தூக்கத்தில் சிறுநீர் கழித்தல் மற்றும் கல்விச் செயல்பாடுகள் பாதிக்கப்படுதல் போன்ற பிரச்சினைகள் காணப்படலாம்.
இந்த நோய்த்தன்மை ஏற்படுவதற்கான முக்கிய காரணிகளில் ஒன்று, சுவாசப் பாதையைச் சுற்றி கொழுப்பு படிவதால் ஏற்படும் அதிக எடை அல்லது உடல் பருமன் ஆகும். மேலும், பெரிய டான்சில் திசுக்கள் இருத்தல், சிறிய தாடை அமைப்பு, ஆண்களின் கழுத்துச் சுற்றளவு 17 அங்குலத்திற்கு மேலும், பெண்களின் கழுத்துச் சுற்றளவு 16 அங்குலத்திற்கு மேலும் இருத்தல் போன்ற உடல் அமைப்புகளும், மரபணு தாக்கமும் இதற்கு காரணமாகும். கூடுதலாக, மது அருந்துதல், தூக்க மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் புகைபிடித்தல் போன்ற வாழ்க்கை முறைகள் தொண்டையின் தசைகளைத் தளர்த்தி சுவாசப் பாதையை வீக்கமடையச் செய்கின்றன. மேலும், தைராய்டு சுரப்பியின் செயல்பாடு குறைதல் (Hypothyroidism) மற்றும் அக்ரோமெகாலி போன்ற மருத்துவ நிலைமைகளும் இதற்கு வழிவகுக்கும்.
நோயைக் கண்டறிய, ஆய்வகத்திலோ அல்லது வீட்டிலோ செய்யப்படும் ‘பாலிசோம்னோகிராபி’ (Polysomnography) எனப்படும் தூக்கப் பரிசோதனை பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதில், ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஏற்படும் சுவாசத் தடைகளின் எண்ணிக்கையை அளவிடும் ‘அப்னியா-ஹைபோப்னியா குறியீடு’ (AHI) அடிப்படையில் நோயின் நிலை வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த மதிப்பு 5 முதல் 14 வரை இருந்தால் லேசானதாகவும், 15 முதல் 29 வரை இருந்தால் மிதமானதாகவும், 30 க்கு மேல் இருந்தால் கடுமையான பாதிப்புள்ள நிலைமையாகவும் கண்டறியப்படுகிறது.
லேசான மற்றும் மிதமான தடைபட்ட தூக்கத்தில் மூச்சுத்திணறல் நிலைமைகளை நல்ல வாழ்க்கை முறை மாற்றங்கள் மூலம் முழுமையாக குணப்படுத்தலாம் அல்லது ஆபத்தைக் குறைக்கலாம். உடல் எடையில் 10 சதவீதம் போன்ற ஒரு சிறிய அளவைக் குறைப்பதன் மூலம் சுவாசப் பாதையில் படிந்திருக்கும் கொழுப்பு குறைந்து, நோயின் அறிகுறிகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் கட்டுப்படுத்தப்படும். மேலும், வழக்கமாகச் செய்யப்படும் ஏரோபிக் மற்றும் வலிமைப் பயிற்சிகள் தசைகளின் வலிமையை அதிகரிக்கும். மல்லாந்து படுப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு பக்கமாகத் திரும்பிப் படுப்பதன் மூலம் சுவாசப் பாதையைத் திறந்து வைத்திருக்க முடியும். இதற்காக சிறப்புத் தலையணைகள் அல்லது உத்திகளைப் பயன்படுத்தலாம். கூடுதலாக, தூங்குவதற்கு முன் மது, காஃபின் மற்றும் தூக்க மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்ப்பது, புகைபிடிப்பதை நிறுத்துவது, மூக்கடைப்பு மற்றும் ஒவ்வாமைகளுக்கு சிகிச்சை பெறுவது, மற்றும் சரியான ஆரோக்கியமான தூக்கத்தைப் பழக்கப்படுத்துவது மிகவும் முக்கியம்.
மருத்துவ சிகிச்சை முறைகளைப் பொறுத்தவரை, சுவாசப் பாதையைத் திறந்து வைத்திருக்க முகமூடி வழியாகத் தொடர்ச்சியான காற்று அழுத்தத்தை வழங்கும் ‘சிபிஏபி’ (CPAP) இயந்திரம் உலகளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மிகவும் வெற்றிகரமான சிகிச்சையாகும். கூடுதலாக, தாடை மற்றும் நாக்கை முன்னோக்கித் தள்ளும் வாய்வழி சாதனங்கள் (Oral Appliances), பெரிதான டான்சில்களை அகற்றும் அறுவை சிகிச்சைகள், அத்துடன் நாக்கு மற்றும் தொண்டையின் தசைகளை வலுப்படுத்தும் பயிற்சிகளும் இதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தனிப்பட்ட உற்பத்தித்திறன், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் பொதுப் பாதுகாப்பை நேரடியாகப் பாதிக்கும் இந்த நோய்த்தன்மையிலிருந்து விடுபட, சுயமாக முடிவெடுக்காமல், ஒரு மருத்துவர் அல்லது தூக்க நிபுணரைச் சந்தித்து சரியான ஆலோசனை மற்றும் பரிசோதனைகளைப் பெறுவது அத்தியாவசியமாகும்.
(பிபிசி ஆதாரம்)
